سلام.این داستان رو تو یه مجله خوندم خوشم اومد.اونایی که شنیدید که هیچی ولی اونایی که نشنیدید حتما بخونید می تونه خیلی کمکتون کنه.راستی این رو هم بگم که این پست رو سفارشی برای یه نفر گذاشتم.

داستان در مورد یک کوهنورد هست که می خواست از بلندترین کوه بالا بره.او بعد از سال ها آماده سازی ماجراجویی خودش رو آغاز کرد ولی از آونجا که افتخار کار رو فقط برای خودش می خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا بره. شب بلندای کوه رو در بر گرفته بود و مرد هیچ چیزی نمی دید.اصلا دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشونده بود. همون طور که از کوه بالا می رفت چند قدم مونده به سر کوه پاش لیز خورد واز کوه پرت شد.در حال سقوط فقط لکه های سیاه رو در مقابل چشماش می دید و احساس مکیده شدن توسط نیروی جاذبه او رو در بر گرفته بود.همچنان سقوط می کردو در اون لحظات ترس عظیم همه رویداد های خوب و بد زندگی به یادش میومد.اکنون فکر می کرد که مرگ به او چقدر نزدیکه .ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد.بدنش میان زمین و آسمان معلق بود.و فقط طناب اونو نگه داشته بودو در این لحظه سکوت برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد: ((خدایا کمکم کن)) ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد: ((چه می خواهی؟)) - ای خدا نجاتم بده!- واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم؟ -البته که باور دارم -  اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن  یک لحظه سکوت...

و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند. بدنش از یک طناب آویزون بود وبا دست هاش محکم طناب رو گرفته بود... و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت. وتو چقدر به طنابت وابسته ای؟  آیا حاضری اونو رها کنی؟ . در مورد خداوند  هرگز نباید بگویی که او تو رو فراموش کرده یاتوا رو تنها گذاشته . هرگز فکر نکن که او مراقب تو نیست.به یادداشته باش که همواره تو رو با دست راست خود نگه داشته .              

((اگر خداوند تو رو بهپرتگاهی هدایت کرد نترس و به او اعتماد کن که یا تو رو خواهد گرفت ویا پرواز کردن رو به تو خواهد  آموخت))