يه سلام خيلي كم رنگ يعني هر چي غير آشتي
نمي شد اول مي گفتي يه كمم دوسم نداشتي؟
حال تو نه نمي پرسم مطمئنم خوبه حالت
هر جا هستي خوبي و خوش خيلي راحته خيالت
احتمال داره يه وقتا يه كمي دلت بگيره
خب برو سراغ اون كس كه دلت پيشش اسيره
شايدم دوس داشته باشي هنوزم بري تو بارون
فقط اين يه فرق و كرده اين  دفه با من نه با اون
مي دونم كسي رو داري واسه گفتن حرفات
بعدشم قرار و عكس و ديدن و وقت ملاقات
يكي هست كه جاي من تو پاي صحبتش مي شيني
نمي دونم راه دوره يا راحت اونو مي بيني
زيادم فرقي نداره اصل اينه كه بي وفايي
نمي خوام چيزي بدونم حتي اينكه تو كجايي
تو همين آخر پاييز يه شبي تا صبح نشستم
ديدم اين دل ديوونه دوباره كار داده دستم
آينه رو رفتم آوردم با تو روبه رو گذاشتم
تلخه اما باورش كن من ديگه دوست نداشتم
اولش خاطره هارو خيلي با حوصله گشتم
چون چيزي پيدا نكردم يه جوري ازت گذشتم
چون تو هم مثل اونايي تازه اينكه اولاشه
چرا اون كسي كه مي خوام نبايد تو دنيا باشه
مي دونم حرف و دليلات واسه جواب زياده
كلي خستگي و كلي اتفاق فوق العاده
اما هر چي بنويسي بدون اون جواب من نيس
به حساب هر كسي خوب باشه به حساب من نيس
مهم اينه كه نمي شه عاشقي از روي اجبار
باز مي شي مثل بقيه قصه هميشه تكرار
از تو كمتر گله دارم از خودم دارم شكايت
نتونس بگذره با تو از رو مرز بي نهايت
دوباره رفتم تو فكر ليلي و سراغ مجنون
هر چي زود بياد به دستت زود مي ره از پيشت آسون
تو طلوع زرد خورشيد راس راسي فكرامو كردم
قول دادم تو جاده عشق ديگه هرگز برنگردم
اون كسي كه من مي خوامش يا فرشتس يا ستارس
جنس بغزش از مه و از تيكه هاي ابر پارس
توي روياهاش هميشه من مي مونم مي درخشم
تو كه اين جوري نبودي چه جوري تورو ببخشم
شايدم كاري نكردي ساقه من شكنندس
اينكه با سرما نسازه تقصير خود پرندس
ما قرار نبود كه هرگز واسه هم سد بسازيم
با كارا و رفتارامون خاطرات بد بسازيم
پس منم واسه هميشه مي رم از فكر تو بيرون
توي جنگل يا كه صحرا ديدي رفتم پيش مجنون
تقصير تو كه نبوده من به دردت نمي خوردم
تو رو هم مثل بقيه دس سرنوشت سپردم
نشوني نمي نويسم تو همون كوچه و شهرم
جوابم ازت نمي خوام چون كه ديگه با تو قهرم
تو خيال كن از تو دورم يه جايي اون ور دنيا

عباس تو کیستی که هفت آسمان زمزمه‌گر نام توست و هستی در تفسیر وسعت روحی بی ساحلت مانده است! ای ماهتاب آسمان کربلا، ای قمر شب‌های عشق، ای ساقی دشت سخاوت، تو کیستی که عظمت بر آستانت سر می‌ساید و فتوت و عشق در قاف وجود تو پر می‌ریزد؟

تو کیستی که پاکبازی و ایثار همزاد تو نیافته است و آب، آبرومندتر و زلال‌تر و سخاوتمندتر از تو ندیده است؟ قامت بلند تو، قله عشق است که کوهنوردان فضیلت و شرف را به خود می‌خواند. سیمرغ دل هیچ عاشقی، آشیانی فراتر از تو نیافته است.

ای ابوالفضل، تمامی فضلیت‌ها، یک‌جا در سیمای تو و سویدای قلبت خانه گرفت، مکرمت و عزت، حریت و غیرت، جوانمردی و حمیت، سخاوت و فتوت وامدار نام والای تواند.

ای عباس، چگونه می‌توان تو را ستود که فرزند برادرت- شاهد تبدار کربلا، حضرت سجاد- فرمود: وقتی عباس عمویم در عرصه محشر حاضر شود همه شهیدان بر او غبطه خواهند خورد؛ درخشش سیمایش، روشنای قیامت و عظمت و پایگاهش رشک شهدا خواهد بود.

اگر صحرای آتش‌خیز کربلا، نامی آشنا‌تر از تو نداشت، اگر پناه و آرامش‌گاهی برای کودکان تشنه‌کام حسین جز تو نبود، بی‌شک در صحرای آتش‌خیز قیامت نیز، نام تو آشناترین نام‌هاست.

تو فرزند کسی بودی که شبان‌گاه در بستری که بوی مرگ می‌داد و چهل شمشیر تشنه تهدیدش می‌کرد خوابید تا جان پیامبر در امان باشد، تو نیز روز عاشورا پیش روی حسین گام می‌زدی تا جان برادر را در صفیر تیرها و پرواز نیزه‌ها سپر باشی. یا اباالفضل! شرم باد فرات را که عطش تو دید و هنوز پای رفتن داشت. چگونه در دامنت نیاویخت و با تو تا کنار خیمه‌ها همسفر نشد؟

همه آب‌ها عرق شرمی بر پیشانی زمین‌اند؛ شرمسار کف آبی که تو ریختی و یاد عطش کودکان و کام تفتیده برادر از نوشیدن بازت داشت.

 موج بلندی که در وجودت برخاست، موج تمنا را فرو شکست و امواج آب وسوسه‌گر را به زبازی گرفت. تو آن لحظه با خویش گفتی: یا نفس من بعدالحسین هون... ای نفس آیا بی‌حسین آب می‌نوشی؟

فریادی که تو بر خویشتن زدی، در هفت آسمان پیچید و در امتداد همه قرون طنین افکند و نهایت سخاوت را در نمایشی عظیم نمایاند. امروز، آنان که بر نفس خویش نهیب نمی‌زنند و برادر را بر خویش مقدم نمی‌دارند، عاشق تو نیستند. امروز هر کس، با دست‌های جدا گشته‌ات بیعت دارد و بی‌قرارنه تشنگی و عطشت را می‌گرید، نمی‌تواند بی‌نشان از ایثار تو باشد.

منبع:

سوگ سرخ، دکتر محمد رضا سنگری

يه بركه ي كوچيك اگه راكد بمونه، زود ميگنده

و تبديل ميشه به يه مرداب

ولي درياهاي بزرگ هيچ وقت نمي گندن

...

پس دريا دل باشيم تا به مرداب بدل نشيم

...

از من ميپرسن تو دختري يا پسر ؟!

چه اهميتي داره !؟

ما همه آدميم

...

درضمن دوستايي كه كامنت گذاشتن كه ميشناسيمت،

احتمالاً اشتباه به عرضتون رسوندن

نه من شما رو ميشناسم

نه شما منو

به همين سادگي

ولي ميتونيم دوستاي خوبي باشيم

شايد اين اولين و آخرين پست من به عنوان قاصدك... ببخشيد ... سنجاقك! تو اين وبلاگ باشه.

حتي شايد همين هم حذف بشه!

چون جناب غورباقه ( نه قورباغه! ) به بنده امر فرمودن كه :

...

اسم تو سنجاقكه!

بايد حتماً غمگين بنويسي!!

هيچ ربطي هم نداره كه مثب انديشي ... فقط بايد غمگين بنويسي!!!

مطالب سنجاقك قبلي رو هم بخون!!!!

...

خب حالا شما بگيد من چيكار كنم؟

من يه عمري دنيا رو به چشم زمين بازي ديدم و خودمم شدم دلقك تا هم بازيام رو بخندونم. حالا بيام چه چيز غمگيني بنويسم؟؟

طنز تلخ بلدم ولي غمگين ... نه به خدا!

من تو اين وبلاگ حروم ميشم

ولي به غورباقه ي عزيز پيشنهاد مي كنم كه بذاره من هرجوري كه دوست دارم بنويسم ... تو رو به خداي مجيد ..

شما هم بيايد طرفداريم رو بكنيد شايد موثر واقع بشه!

مدريت نت نوشت ما ۳ تن

جناب مستدام... !!!!!!

 دلم گرفته بود...

فقط برای چند خط دوباره نوشتن توی این فضا...

یه ربعی هست که اینجا رو باز کردم که یه چیزی بنویسم...

ولی نتونستم....

....

پس می بندم و میرم !

...